Éditeur de musique Kliment
Porzellangasse 14-16 / Stiege 3 / Tür 1/I, 1090 Vienne, Autriche, Tél. +43 681 102 344 03. Pierer-Kl
Accueil | Recherche | Panier | Mon compte | Ouvrir une session Deutsch|English|Español|Italiano|Nederlands
 Catalogue
Recherche rapide:
Partitions
CDs
Livres
Éditeur Donautal
Éditeur Franz Moser
Catalogue international
 Informations
Compositeurs
Pièces de classement
Abréviations
Sur nous
Contactez-nous
PartitionsPartitions
Sinfonietta for Band - cliquez pour agrandir l'image
cliquez pour agrandir l'image
Sinfonietta for Band - Extrait du conducteur
Extrait du conducteur
Titre Sinfonietta for Band
Catégorie Harmonie/Fanfare/Brass-band
Sous-catégorie Musique de concert
Instrumentation Ha (orchestre d'harmonie)
Format/Umfang PrtStm (partition et pièces)
Référence article / fournisseur KL 1654
Année de publication 1998
Prix 96,00 EUR (inkl. 10 % österr. USt.)
Compositeur Sternberger, Manfred
Numéro d'opus Op.15
Niveau 3
Degrés par pays A3 (Autriche niveau C)
Durée 5:30
Informations complémentaires/contenu La sinfonietta est une forme musicale brève et compacte, à l'instrumentation réduite, qui se distingue de la symphonie classique par ses éléments expérimentaux et ludiques. La « Sinfonietta pour orchestre d'harmonie », op. 15, de Manfred Sternberger, pour orchestre à vent, mêle structures classiques et influences modernes, notamment jazz, en trois mouvements. On remarque particulièrement l'instrumentation inhabituelle, évoquant un big band de jazz, ainsi qu'une cadence de clavecin abrégée dans le premier mouvement. Cette œuvre illustre la flexibilité stylistique de la sinfonietta.

(© musicainfo.net)
Extrait du conducteur Extrait du conducteur cliquer ici
Partition de démonstration Partition de démonstration cliquer ici
Extrait sonore
Extrait vidéo Connaissez-vous une vidéo pourvant illustrer cet article ? Si oui, nous vous serons reconnaissants de indiquer le lien correspondant ou de nous envoyer la vidéo par courrier électronique (office@kliment.at) ou par la poste.
Disponible oui oui
Programme notes: texte complémentaire

Allemand:

Die Sinfonietta in der Musik und ihre Umsetzung in Manfred Sternbergers „Sinfonietta for Band“, op.15

Die Sinfonietta stellt in der Musik eine eigenständige Gattung dar, die sich durch ihre kompakte Form und reduzierte Besetzung von der klassischen Sinfonie abgrenzt. Der Begriff, obwohl italienischen Ursprungs, wird vornehmlich von nicht-italienischen Komponisten verwendet und bezeichnet ein orchestrales Werk, das in Umfang, Dauer und instrumentaler Besetzung kleiner und oft leichter gestaltet ist als eine traditionelle Sinfonie. Typisch für eine Sinfonietta sind eine klare, prägnante Struktur sowie eine experimentelle oder unterhaltsame Herangehensweise, die sowohl klassische als auch moderne Einflüsse integrieren kann.

Ein Beispiel für diese Gattung ist Manfred Sternbergers „Sinfonietta for Band“, op.15, eine Komposition für Blasorchester mit einer Spieldauer von etwa fünf einhalb Minuten. Das Werk besteht aus drei Sätzen: *Moderato con slancio*, *Andante* und einer Rückkehr zum *Moderato con slancio*. Diese Struktur entspricht dem kompakten Charakter einer Sinfonietta, die sich durch Kürze und prägnante musikalische Aussagen auszeichnet.

Die formale Gliederung von Sternbergers „Sinfonietta for Band“ folgt einer mehrsätzigen Struktur, die traditionelle sinfonische Prinzipien aufgreift, jedoch durch rhythmische Vielfalt und harmonische Innovationen erweitert wird. Die Sätze zeichnen sich durch kontrastierende Tempi und dynamische Spannungsbögen aus, die sowohl die Virtuosität der einzelnen Instrumentengruppen als auch das Zusammenspiel des Ensembles hervorheben. Dabei trägt die instrumentale Farbgebung wesentlich zur Charakteristik des Werkes bei: Die Kombination aus Blechbläsern, Holzbläsern und der Rhythmusgruppe ermöglicht eine breite Palette klanglicher Nuancen, die von sanften lyrischen Passagen bis zu kraftvollen akzentuierten Abschnitten reichen. Diese Balance zwischen Tradition und Moderne fordert von den Musikerinnen und Musikern ein hohes Maß an Flexibilität und technischer Präzision.

Ein besonderes Merkmal von Sternbergers Werk ist die Verbindung klassischer Sinfonietta-Elemente mit modernen, jazzigen Einflüssen. Die Besetzung orientiert sich an einem Jazz-Big-Band-Ensemble, das Saxophone, Trompeten, Posaunen und eine Rhythmusgruppe umfasst. Dies unterstreicht die stilistische Fusion, die für das Werk prägend ist. Zudem fällt eine verkürzte Cembalo-Kadenz im ersten Satz auf, die dem Stück einen ungewöhnlichen Klangcharakter verleiht und die experimentelle Ausrichtung der Sinfonietta betont.

Die „Sinfonietta for Band“ verkörpert die typischen Charakteristika der Gattung durch ihre reduzierte Besetzung im Vergleich zu einem vollen Sinfonieorchester, ihre kompakte Form und die Integration innovativer Stilelemente. Sternbergers Komposition zeigt, wie die Sinfonietta als musikalische Form genutzt werden kann, um klassische Traditionen mit zeitgenössischen Einflüssen zu verbinden. Damit steht das Werk in der Tradition der Sinfonietta, die sich durch ihre Flexibilität und Offenheit für stilistische Experimente auszeichnet.


Anglais:

The Sinfonietta in Music and its Realization in Manfred Sternberger's "Sinfonietta for Band," Op. 15

The sinfonietta represents an independent genre in music, distinguished from the classical symphony by its compact form and reduced instrumentation. The term, although of Italian origin, is primarily used by non-Italian composers and refers to an orchestral work that is smaller in scope, duration, and instrumentation, and often lighter in style than a traditional symphony. Typical characteristics of a sinfonietta include a clear, concise structure and an experimental or entertaining approach that can incorporate both classical and modern influences.

An example of this genre is Manfred Sternberger's "Sinfonietta for Band," Op. 15, a composition for wind orchestra with a playing time of approximately five and a half minutes. The work consists of three movements: *Moderato con slancio*, *Andante*, and a return to *Moderato con slancio*. This structure reflects the compact nature of a sinfonietta, characterized by brevity and concise musical expression.

The formal structure of Sternberger's "Sinfonietta for Band" follows a multi-movement form, drawing on traditional symphonic principles but expanding them through rhythmic variety and harmonic innovations. The movements are distinguished by contrasting tempi and dynamic arcs that highlight both the virtuosity of the individual instrumental groups and the ensemble's interplay. The instrumental palette contributes significantly to the work's character: the combination of brass, woodwinds, and the rhythm section allows for a wide range of sonic nuances, from gentle, lyrical passages to powerful, accentuated sections. This balance between tradition and modernity demands a high degree of flexibility and technical precision from the musicians.

A distinctive feature of Sternberger's work is the fusion of classical sinfonietta elements with modern, jazzy influences. The instrumentation is based on a jazz big band ensemble, including saxophones, trumpets, trombones, and a rhythm section. This underscores the stylistic fusion that is characteristic of the work. A shortened harpsichord cadenza in the first movement is also noteworthy, lending the piece an unusual sonic character and emphasizing the experimental nature of the Sinfonietta.

The “Sinfonietta for Band” embodies the typical characteristics of the genre through its reduced instrumentation compared to a full symphony orchestra, its compact form, and the integration of innovative stylistic elements. Sternberger's composition demonstrates how the Sinfonietta can be used as a musical form to combine classical traditions with contemporary influences. Thus, the work stands in the tradition of the Sinfonietta, which is characterized by its flexibility and openness to stylistic experimentation.


Anglais:

La sinfonietta en musique et sa réalisation dans la « Sinfonietta pour orchestre d'harmonie », op. 15 de Manfred Sternberger

La sinfonietta constitue un genre musical à part entière, se distinguant de la symphonie classique par sa forme concise et son instrumentation réduite. Bien que d'origine italienne, le terme est principalement employé par des compositeurs non italiens et désigne une œuvre orchestrale plus courte, plus brève et plus légère qu'une symphonie traditionnelle. Une sinfonietta se caractérise par une structure claire et concise, ainsi que par une approche expérimentale ou ludique, intégrant des influences classiques et modernes.

La « Sinfonietta pour orchestre d'harmonie », op. 15 de Manfred Sternberger, est un exemple de ce genre. Cette composition pour orchestre d'harmonie dure environ cinq minutes et demie. L'œuvre se compose de trois mouvements : *Moderato con slancio*, *Andante*, et retour à *Moderato con slancio*. Cette structure reflète la nature compacte d'une sinfonietta, caractérisée par sa brièveté et son expression musicale concise.

La structure formelle de la « Sinfonietta pour orchestre d'harmonie » de Sternberger suit une forme en plusieurs mouvements, s'inspirant des principes symphoniques traditionnels tout en les enrichissant par une variété rythmique et des innovations harmoniques. Les mouvements se distinguent par des tempi et des dynamiques contrastés qui mettent en valeur la virtuosité des différents groupes instrumentaux et l'interaction de l'ensemble. La palette instrumentale contribue de manière significative au caractère de l'œuvre : la combinaison des cuivres, des bois et de la section rythmique permet une vaste gamme de nuances sonores, allant de passages doux et lyriques à des sections puissantes et accentuées. Cet équilibre entre tradition et modernité exige des musiciens une grande flexibilité et une précision technique irréprochable.

Une caractéristique distinctive de l'œuvre de Sternberger est la fusion d'éléments de sinfonietta classique avec des influences jazz modernes. L'instrumentation s'inspire d'un grand orchestre de jazz, comprenant saxophones, trompettes, trombones et une section rythmique. Ceci souligne la fusion stylistique caractéristique de l'œuvre. Une cadence de clavecin abrégée dans le premier mouvement est également remarquable, conférant à la pièce une sonorité singulière et mettant en évidence le caractère expérimental de la sinfonietta.

La « Sinfonietta pour orchestre d'harmonie » incarne les caractéristiques typiques du genre grâce à son instrumentation réduite par rapport à un orchestre symphonique complet, sa forme compacte et l'intégration d'éléments stylistiques innovants. La composition de Sternberger démontre comment la sinfonietta peut servir de forme musicale pour allier traditions classiques et influences contemporaines. Cela inscrit l'œuvre dans la tradition de la Sinfonietta, caractérisée par sa flexibilité et son ouverture à l'expérimentation stylistique.*


Néerlandais:

De Sinfonietta in de muziek en de realisatie ervan in Manfred Sternbergers "Sinfonietta voor blaasorkest", Op. 15

De sinfonietta is een zelfstandig genre in de muziek, dat zich onderscheidt van de klassieke symfonie door zijn compacte vorm en beperkte instrumentatie. Hoewel de term van Italiaanse oorsprong is, wordt hij voornamelijk gebruikt door niet-Italiaanse componisten en verwijst hij naar een orkestwerk dat kleiner is in omvang, duur en instrumentatie, en vaak lichter van stijl dan een traditionele symfonie. Typische kenmerken van een sinfonietta zijn een heldere, beknopte structuur en een experimentele of vermakelijke benadering die zowel klassieke als moderne invloeden kan bevatten.

Een voorbeeld van dit genre is Manfred Sternbergers "Sinfonietta voor blaasorkest", Op. 15, een compositie voor blaasorkest met een speelduur van ongeveer vijf en een halve minuut. Het werk bestaat uit drie delen: *Moderato con slancio*, *Andante* en een terugkeer naar *Moderato con slancio*. Deze structuur weerspiegelt het compacte karakter van een sinfonietta, gekenmerkt door beknoptheid en bondige muzikale expressie.

De formele structuur van Sternbergers "Sinfonietta for Band" volgt een meerdelige vorm, gebaseerd op traditionele symfonische principes, maar uitgebreid door ritmische variatie en harmonische vernieuwingen. De delen onderscheiden zich door contrasterende tempi en dynamische bogen die zowel de virtuositeit van de individuele instrumentgroepen als de samenspel binnen het ensemble benadrukken. Het instrumentarium draagt ​​aanzienlijk bij aan het karakter van het werk: de combinatie van koperblazers, houtblazers en de ritmesectie maakt een breed scala aan klanknuances mogelijk, van zachte, lyrische passages tot krachtige, geaccentueerde gedeelten. Deze balans tussen traditie en moderniteit vereist een hoge mate van flexibiliteit en technische precisie van de musici.

Een kenmerkend aspect van Sternbergers werk is de fusie van klassieke sinfonietta-elementen met moderne, jazzy invloeden. De instrumentatie is gebaseerd op een jazz bigband-ensemble, inclusief saxofoons, trompetten, trombones en een ritmesectie. Dit onderstreept de stilistische fusie die kenmerkend is voor het werk. Een verkorte klavecimbelcadenza in het eerste deel is ook noemenswaardig; deze verleent het stuk een ongebruikelijk klankkarakter en onderstreept het experimentele karakter van de Sinfonietta.

De “Sinfonietta voor Band” belichaamt de typische kenmerken van het genre door de gereduceerde instrumentatie in vergelijking met een volledig symfonieorkest, de compacte vorm en de integratie van innovatieve stilistische elementen. Sternbergers compositie laat zien hoe de Sinfonietta kan worden gebruikt als een muzikale vorm om klassieke tradities te combineren met hedendaagse invloeden. Het werk staat daarmee in de traditie van de Sinfonietta, die wordt gekenmerkt door haar flexibiliteit en openheid voor stilistische experimenten.*


Espagnol:

La sinfonietta en la música y su realización en la "Sinfonietta para banda", Op. 15 de Manfred Sternberger

La sinfonietta representa un género musical independiente, que se distingue de la sinfonía clásica por su forma compacta y su instrumentación reducida. El término, aunque de origen italiano, es utilizado principalmente por compositores no italianos y se refiere a una obra orquestal de menor alcance, duración e instrumentación, y a menudo de estilo más ligero que una sinfonía tradicional. Las características típicas de una sinfonietta incluyen una estructura clara y concisa, y un enfoque experimental o lúdico que puede incorporar influencias tanto clásicas como modernas.

Un ejemplo de este género es la "Sinfonietta para banda", Op. 15 de Manfred Sternberger, una composición para orquesta de viento con una duración aproximada de cinco minutos y medio. La obra consta de tres movimientos: *Moderato con slancio*, *Andante* y un retorno a *Moderato con slancio*. Esta estructura refleja la naturaleza compacta de una sinfonietta, caracterizada por su brevedad y concisión musical.

La estructura formal de la "Sinfonietta para banda" de Sternberger sigue una forma de varios movimientos, que se basa en los principios sinfónicos tradicionales pero los expande mediante la variedad rítmica y las innovaciones armónicas. Los movimientos se distinguen por tempos contrastantes y arcos dinámicos que resaltan tanto el virtuosismo de los grupos instrumentales individuales como la interacción del conjunto. La paleta instrumental contribuye significativamente al carácter de la obra: la combinación de metales, vientos y la sección rítmica permite una amplia gama de matices sonoros, desde pasajes suaves y líricos hasta secciones potentes y acentuadas. Este equilibrio entre tradición y modernidad exige un alto grado de flexibilidad y precisión técnica por parte de los músicos.

Una característica distintiva de la obra de Sternberger es la fusión de elementos clásicos de la sinfonietta con influencias modernas de jazz. La instrumentación se basa en una big band de jazz, incluyendo saxofones, trompetas, trombones y una sección rítmica. Esto subraya la fusión estilística característica de la obra. Cabe destacar también una cadencia de clavecín abreviada en el primer movimiento, que confiere a la pieza un carácter sonoro inusual y enfatiza la naturaleza experimental de la Sinfonietta.

La “Sinfonietta para banda” encarna las características típicas del género a través de su instrumentación reducida en comparación con una orquesta sinfónica completa, su forma compacta y la integración de elementos estilísticos innovadores. La composición de Sternberger demuestra cómo la Sinfonietta puede utilizarse como forma musical para combinar tradiciones clásicas con influencias contemporáneas. Así, la obra se inscribe en la tradición de la Sinfonietta, caracterizada por su flexibilidad y apertura a la experimentación estilística.*


Italien:

La sinfonietta in musica e la sua realizzazione nella "Sinfonietta per banda", Op. 15 di Manfred Sternberger

La sinfonietta rappresenta un genere musicale indipendente, distinto dalla sinfonia classica per la sua forma compatta e la ridotta strumentazione. Il termine, sebbene di origine italiana, è utilizzato principalmente da compositori non italiani e si riferisce a un'opera orchestrale di portata, durata e strumentazione più contenute, e spesso di stile più leggero rispetto a una sinfonia tradizionale. Le caratteristiche tipiche di una sinfonietta includono una struttura chiara e concisa e un approccio sperimentale o di intrattenimento che può incorporare influenze sia classiche che moderne.

Un esempio di questo genere è la "Sinfonietta per banda", Op. 15 di Manfred Sternberger, una composizione per orchestra di fiati della durata di circa cinque minuti e mezzo. L'opera si compone di tre movimenti: *Moderato con slancio*, *Andante* e un ritorno a *Moderato con slancio*. Questa struttura riflette la natura compatta di una sinfonietta, caratterizzata da brevità e concisione espressiva.

La struttura formale della "Sinfonietta per banda" di Sternberger segue una forma in più movimenti, attingendo ai principi sinfonici tradizionali ma ampliandoli attraverso varietà ritmiche e innovazioni armoniche. I movimenti si distinguono per tempi contrastanti e archi dinamici che mettono in risalto sia il virtuosismo dei singoli gruppi strumentali sia l'interazione dell'ensemble. La tavolozza strumentale contribuisce in modo significativo al carattere dell'opera: la combinazione di ottoni, legni e sezione ritmica permette un'ampia gamma di sfumature sonore, da passaggi delicati e lirici a sezioni potenti e accentuate. Questo equilibrio tra tradizione e modernità richiede ai musicisti un alto grado di flessibilità e precisione tecnica.

Una caratteristica distintiva dell'opera di Sternberger è la fusione di elementi classici della sinfonietta con influenze jazz moderne. La strumentazione si basa su un'orchestra jazz, comprendente sassofoni, trombe, tromboni e una sezione ritmica. Ciò sottolinea la fusione stilistica che caratterizza l'opera. Degna di nota è anche la cadenza abbreviata per clavicembalo nel primo movimento, che conferisce al brano un carattere sonoro insolito ed enfatizza la natura sperimentale della Sinfonietta.

La “Sinfonietta per banda” incarna le caratteristiche tipiche del genere attraverso la strumentazione ridotta rispetto a un'orchestra sinfonica completa, la sua forma compatta e l'integrazione di elementi stilistici innovativi. La composizione di Sternberger dimostra come la Sinfonietta possa essere utilizzata come forma musicale per combinare la tradizione classica con influenze contemporanee. Pertanto, l'opera si inserisce nella tradizione della Sinfonietta, caratterizzata dalla sua flessibilità e apertura alla sperimentazione stilistica.*


Portugais:

A Sinfonietta na Música e a sua Realização na "Sinfonietta para Banda" de Manfred Sternberger, Op. 15

A sinfonietta representa um género musical independente, que se distingue da sinfonia clássica pela sua forma compacta e instrumentação reduzida. O termo, embora de origem italiana, é utilizado principalmente por compositores não italianos e refere-se a uma obra orquestral de menor alcance, duração e instrumentação, e frequentemente de estilo mais ligeiro do que uma sinfonia tradicional. As características típicas de uma sinfonietta incluem uma estrutura clara e concisa e uma abordagem experimental ou lúdica que pode incorporar influências clássicas e modernas.

Exemplo deste género é a "Sinfonietta para Banda" de Manfred Sternberger, Op. 15, uma composição para orquestra de sopros com a duração aproximada de cinco minutos e meio. A obra é composta por três andamentos: *Moderato con slancio*, *Andante* e um regresso a *Moderato con slancio*. Esta estrutura reflete a natureza compacta de uma sinfonietta, caracterizada pela brevidade e expressão musical concisa.

A estrutura formal da "Sinfonietta para Banda" de Sternberger segue uma forma multimovimento, baseando-se nos princípios sinfónicos tradicionais, mas expandindo-os através da variedade rítmica e das inovações harmónicas. Os andamentos distinguem-se por andamentos e arcos dinâmicos contrastantes que realçam tanto o virtuosismo dos grupos instrumentais individuais como a interação do conjunto. A paleta instrumental contribui significativamente para o carácter da obra: a combinação de metais, sopros e secção rítmica permite uma vasta gama de nuances sonoras, desde passagens suaves e líricas a secções poderosas e acentuadas. Este equilíbrio entre tradição e modernidade exige um elevado grau de flexibilidade e precisão técnica dos músicos.

Uma característica distintiva da obra de Sternberger é a fusão de elementos clássicos da sinfonietta com influências modernas e jazzísticas. A instrumentação baseia-se num conjunto de big band de jazz, incluindo saxofones, trompetes, trombones e uma secção rítmica. Isto sublinha a fusão estilística que é característica da obra. Uma cadência de cravo abreviada no primeiro andamento é também digna de nota, conferindo à peça um carácter sonoro invulgar e enfatizando a natureza experimental da sinfonietta.

A “Sinfonietta para Banda” incorpora as características típicas do género através da sua instrumentação reduzida em comparação com uma orquestra sinfónica completa, da sua forma compacta e da integração de elementos estilísticos inovadores. A composição de Sternberger demonstra como a sinfonietta pode ser utilizada como forma musical para combinar tradições clássicas com influências contemporâneas. Isto insere a obra na tradição da Sinfonietta, que se caracteriza pela sua flexibilidade e abertura à experimentação estilística.


Text: musicainfo.net (KI)
Signaler une erreur dans le texte ou les données

Adobe Reader vous sera nécessaire pour visualiser les exemples musicaux. Vous pouvez télécharger gratuitement ce logiciel en cliquant sur le lien suivant.

Adobe Reader

Un lecteur MP3 vous sera nécessaire pour écouter les extraits sonores. Vous pouvez en télécharger gratuitement en cliquant sur un des liens suivants.

Recommandations :
Rolly Polly Playing Time - cliquer ici

Requiem von Julius Fucik, arr. Eduard Scherzer - cliquer ici
Created by MusicaInfo.net